دوره 1، شماره 4 - ( 1399 )                   جلد 1 شماره 4 صفحات 117-92 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشکده معماری و شهرسازی ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز ، amir_afsar@yahoo.com
2- استادیار دانشکده معماری و شهرسازی ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز
چکیده:   (1581 مشاهده)
تهران پایتخت و بزرگترین شهر ایران با وسعتی حدود 614 کیلومتر مربع در شمال کشور و جنوب دامنه البرز در 112 کیلومتری جنوب دریای خزر واقع شده و در آغاز ( پیش از چهارصد سال پیش ) روستایی نسبتأ بزرگ بوده است. از روستاهای معروف آن زمان روستای کن که واقع در شمال غربی شهر تهران کنونی می باشد می توان نام برد؛ قدمت کن حداقل به 1200 تا 1400 سال قبل باز می گردد و یکی از بزرگترین رودخانه‌های قدیم ولایت ری که از کوه های امامزاده داود سرچشمه داشته و تا دریاچه قم می‌رود، از کنار بافت روستایی کن می گذرد و باغ های کن را آبیاری می کند و شاهد همین مدعاست. در چند دهه اخیر موج رشد و توسعه سریع شهر نشینی به این محدوده نیز سرایت کرده و کن در داخل کلان شهر تهران قرار گرفته است.گرایش برنامه های ساخت و ساز به گونه ای است که سمت و سوی تخریب روستا و باغات و پهنه های سبز و باز آن را دارند. به دنبال همین مسأله، تحقیق حاضر به دنبال یک تغییر رویکرد از رشد کمی به رشد کیفی است و پرسش اصلی این است که با توجه به اهمیت موضوع چگونگی حفظ منابع سبز طبیعی موجود، از طریق احیاء محله سبز، آیا می توان محله کن شهر تهران را به عنوان روستاشهر معرفی کرد؟ و از این طریق، به جای درآمد زایی از طریق تخریب باغات و ساخت و ساز، از این آخرین مجموعه باغات به هم پیوسته کلانشهر تهران، حفاظت کرد.
متن کامل [PDF 636 kb]   (1454 دریافت)    
نوع مقاله: پژوهشی اصیل | موضوع مقاله: محیط زیست و اقلیم شهری
دریافت: 1399/6/23 | پذیرش: 1399/12/10 | انتشار: 1399/12/10

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.