دانشگاه تربیت مدرس گفتمان طراحی شهری ۳۱۱۶-۰۲۱۲ مقالات آماده انتشار 2026 09 28 Children’s Participation and the Reflection of Their Ideas in Neighborhood Urban Design: The Mobarakabad–Hosseinabad Neighborhood تدوین فرایند مشارکت کودکان در طراحی شهری محله: از شناسایی چالش‌های محیطی تا تدوین راهکارهای طراحی (محله مبارک‌آباد-حسین‌آباد) 29383 10.48311/udd.2026.120569.82832 FA فاطمه زهرا شکری گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران 0009-0002-1705-9757 مهران علی‌الحسابی گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران 0000-0002-0908-0516 Journal Article 2026 05 19 Introduction: Neglecting children’s needs in urban design can reduce the quality of their experience of public spaces. The Mobarakabad–Hosseinabad Neighborhood faces challenges related to safety, accessibility, and environmental quality, highlighting the need for an assessment based on Child-Friendly City indicators. Aims: This study aims to assess the quality of space in the neighborhood from the perspective of children’s perceptions, with an emphasis on their active participation in the urban design process. Methods: This study employed a mixed-methods and participatory approach. The study included children aged 7–11 years who participated voluntarily. Data were collected through participatory workshops and questionnaires. Qualitative data obtained from the participatory workshops, children’s drawings, and models were analyzed using MAXQDA, while quantitative questionnaire data were analyzed using SPSS. Finally, the findings were translated into urban design proposals. Findings: This study employed a mixed-methods and participatory approach. The target population consisted of children aged 7–11 years who participated voluntarily in the study. Data were collected through participatory workshops and supplementary questionnaires. Qualitative data obtained from the participatory workshops, children’s drawings, and models were analyzed using MAXQDA, while quantitative questionnaire data were analyzed using SPSS. Finally, the qualitative and quantitative findings were translated into urban design proposals. Conclusion: The findings indicate that meaningful participation of children can reveal latent environmental needs and provide a scientific basis for improving the quality of urban spaces. Strengthening safe routes, expanding green spaces, and institutionalizing children’s participation are among the key strategies proposed by the study. مسئله: بی‌توجهی به نیازهای کودکان در طراحی شهری، کیفیت تجربه آنان از فضاهای عمومی را به‌طور چشمگیری کاهش می‌دهد. محله مبارک‌آباد–حسین‌آباد تهران با چالش‌هایی در زمینه ایمنی، دسترسی‌پذیری و کیفیت محیطی روبه‌روست و نیازمند ارزیابی بر اساس شاخص‌های شهر دوستدار کودک است. اهداف: هدف این پژوهش، ارزیابی کیفیت فضای شهری این محله از منظر ادراک کودکان، با تأکید بر مشارکت فعال آنان در فرایند طراحی شهری است. روش‌‌ها: این پژوهش با رویکرد ترکیبی و مشارکتی انجام شده است. جامعه هدف شامل کودکان ۷ تا ۱۱ ساله محله بود که به‌صورت داوطلبانه در پژوهش مشارکت کردند. داده‌ها از طریق کارگاه‌های مشارکتی و پرسشنامه‌های تکمیلی گردآوری شد. داده‌های کیفی حاصل از کارگاه‌های مشارکتی، نقاشی‌ها و ماکت‌های کودکان در MAXQDA تحلیل و داده‌های کمی حاصل از پرسشنامه با استفاده از SPSS بررسی شد. در نهایت، یافته‌های کمی و کیفی به پیشنهادهای طراحی شهری تبدیل شدند. یافته‌‌‌ها:نتایج نشان داد که ضعف ایمنی، کمبود زیرساخت‌های پیاده‌محور، محدودیت فضاهای سبز و کاستی خدمات آموزشی، موجب نارضایتی ساکنان شده است. در مقابل، مشارکت‌پذیری بالای کودکان و وجود ظرفیت‌هایی همچون پارک‌های محلی و دسترسی به حمل‌ونقل عمومی، فرصت‌های مهمی برای بهبود فراهم کرده است. پیشنهادهای کودکان، شامل رنگ‌آمیزی شاد فضاها، ایجاد مسیرهای ایمن و طراحی فضاهای بازی خلاقانه، به‌عنوان راهکارهای کاربردی شناسایی شد. نتیجه‌گیری: یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که مشارکت معنادار کودکان می‌تواند نیازهای پنهان محیطی را آشکار ساخته و مبنایی علمی برای ارتقای کیفیت فضاهای شهری فراهم آورد. تقویت مسیرهای ایمن، توسعه فضاهای سبز و نهادینه‌سازی مشارکت کودکان، از مهم‌ترین راهبردهای پیشنهادی پژوهش است.