دانشگاه تربیت مدرس گفتمان طراحی شهری ۳۱۱۶-۰۲۱۲ مقالات آماده انتشار 2026 09 06 Elucidating the Role of Indigenous Knowledge in Urban Landscape Design (A Comparative Study of Victoria, Australia) تبیین جایگاه دانش بومی در طراحی منظر شهری (مطالعه تطبیقی ایالت ویکتوریا، استرالیا) 29234 10.48311/udd.2026.120318.82844 FA رضا جعفری ها استادیار معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایران. 0000-0003-0171-9167 پارمیس برامالکی دانشجوی دکتری معماری، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران. 0009-0001-9480-037X نرجس شیخ غفاری کارشناسی ارشد مدیریت پروژه و ساخت، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0009-0009-2269-7850 Journal Article 2026 07 02 Aims: Indigenous knowledge as an effective component in promoting urban landscape identity and sustainability, has attracted the attention of researchers in recent years. Victoria, Australia is considered a successful example of utilizing indigenous knowledge in urban landscape design. The objective of this study is to identify and analyze strategies for integrating indigenous knowledge into urban landscape design by examining prominent examples in this state. Methods: This applied research utilized a mixed-methods approach. In the qualitative phase, five prominent urban landscape projects in Victoria were examined through comparative analysis. In the quantitative phase, a questionnaire based on indicators extracted from case studies was developed and completed by thirty specialists in architecture, urban design, and landscape architecture. Questionnaire reliability was confirmed with a Cronbach’s alpha coefficient of 0.901, and data were analyzed using the T-test method in SPSS software. Findings: Results demonstrated that indigenous community participation, the utilization of ecological knowledge, cultural storytelling, the use of native materials, and strengthening the sense of place are the most important success factors of the studied projects. Furthermore, the questionnaire results showed that all research indicators had an above-average mean and were statistically significant. Among these indicators, the sense of place and landscape identity gained the highest importance. Conclusion: The findings indicate that integrating indigenous knowledge into the urban landscape design process can strengthen place identity, ecological sustainability and urban space quality. Ultimately, this approach provides a highly appropriate and adaptable strategy for landscape design in various other cultural contexts. اهداف: دانش بومی به‌عنوان یکی از مؤلفه‌های مؤثر در ارتقای هویت و پایداری منظر شهری، در سال‌های اخیر مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. ایالت ویکتوریای استرالیا از نمونه‌های موفق در بهره‌گیری از دانش بومی در طراحی منظر شهری محسوب می‌شود. هدف پژوهش حاضر، شناسایی و تحلیل راهبردهای ادغام دانش بومی در طراحی منظر شهری با بررسی نمونه‌های شاخص این ایالت است. روش‌ها: پژوهش حاضر از نوع کاربردی و با رویکرد ترکیبی (کیفی ـ کمی) انجام شده است. در بخش کیفی، پنج پروژه شاخص منظر شهری در ایالت ویکتوریا با استفاده از روش تحلیل تطبیقی بررسی شدند. در بخش کمی، پرسشنامه‌ای مبتنی بر شاخص‌های استخراج‌شده از مطالعات موردی تدوین و توسط 30 نفر از متخصصان معماری، طراحی شهری و معماری منظر تکمیل شد. پایایی پرسشنامه با ضریب آلفای کرونباخ 0.901 تأیید و داده‌ها با استفاده از آزمون T-Test و نرم افزار SPSSتحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که مشارکت جوامع بومی، بهره‌گیری از دانش بوم‌شناختی، روایت‌پردازی فرهنگی، استفاده از مصالح بومی و تقویت حس مکان از مهم‌ترین عوامل موفقیت پروژه‌های مورد مطالعه هستند. همچنین نتایج پرسشنامه نشان داد تمامی شاخص‌های پژوهش دارای میانگین بالاتر از حد متوسط بوده و از نظر آماری معنادار هستند. در میان شاخص‌ها، حس مکان و هویت منظر بیشترین اهمیت را کسب کردند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها بیانگر آن است که ادغام دانش بومی در فرآیند طراحی منظر شهری می‌تواند به تقویت هویت مکانی، پایداری بوم‌شناختی و ارتقای کیفیت فضاهای شهری منجر شود و راهبردی مناسب برای طراحی منظر در سایر بسترهای فرهنگی فراهم آورد.